Jak współpracować ze zdolnym dzieckiem?

Większość dorosłych bardzo jawnie wypowiada swoje uczucia nie zdając sobie sprawy z tego, jak trudno jest niespokojnym dzieciom odgadnąć, czy robią coś dobrze, czy też kierują się w złą stronę. Czasami potrafią wypracować sobie technikę tak niewyraźnego mówienia, że nauczyciel nie jest pewien tego, co usłyszał, lecz z uwagi na to, że w interesie nauczyciela leży to, aby jego uczniowie sprawiali wrażenie inteligentnych i zapoznanych z tematem, tej brakującej informacji nauczyciele dostarczają sami. Wierzą, ponieważ chcą wierzyć, że dziecko dało prawidłową odpowiedź. Jeżeli strategia ta okaże się korzystna, dziecko wykorzysta ją, aby uniknąć niepokoju, który towarzyszy wysiłkowi umysłowemu. Unikanie, które prowadzi do zmniejszenia napięcia oraz lęku, jest reakcją nagradzaną, reakcją, która zatem będzie występować w przyszłości ponownie.

Często spotykałem rodziców niespokojnych dzieci, którzy byli rów|nie niespokojni. Zatem pierwszym krokiem, który powinniście podjąć, powinno być dokładne przyjrzenie się własnym reakcjom na sytuacje, które są dla was nieprzyjemne. Jeżeli okaże się, że jest to takty|ka stosowania uników, należy przyjąć bardziej realistyczne podejście do życia. W jaki sposób możecie to osiągnąć, opisuję w następnym rozdziale.

Jeśli chodzi o zachowanie się dziecka, to powinniście postępować podobnie jak w wypadku dziecka agresywnego i zacząć od zapisywania swoich obserwacji na przestrzeni tygodnia lub 10 dni, przy każdej okazji, kiedy dziecko będzie sprawiało wrażenie zakompleksionego z powodu nadmiernego lęku – kiedy zostanie zaproszone do wspólnej gry z przyjaciółmi lub, być może, na wycieczkę z rodzicami innych dzieci gdy będzie uczęszczało do grupy zabaw lub przedszkola, lub kiedy zostanie poproszone o wykonanie trudnego zadania.